Gisteren heb ik een route gelopen rondom Leerdam. Het was geen hele lange route, een kleine 12 kilometer. Eigenlijk was het een soort proeflopen voor een evenement van IKN/ADRA op 18 september. Deze organisaties organiseren dan een wandeltocht voor het goede doel. Gisteren heb ik de route alvast verkend om te zien of er geen fouten in de beschrijving staan of punten waar je gemakkelijk verkeerd loopt. Het zal niet de eerste keer zijn dat ik ergens heen loop waar ik niet moet zijn. Overigens kan dat ook makkelijk aan mijzelf liggen, ik wil weleens een aanwijzing missen. In deze route kan volgens mij niets mis gaan, het is duidelijk genoeg.

De tocht gaat over dijken, langs landerijen, door enkele kleine dorpjes en regelmatig valt er een blik te werpen op de rivier "De Linge." Een leuke tocht over verharde en onverharde paden. Natuurlijk was ik mijn pet vergeten mee te nemen, zodat ik een groot deel van de route tegen de zon in heb lopen turen. Diezelfde zon had nu overigens ook vrij spel om door mijn dunner wordende haardos heen te prikken.

Hopelijk hebben we op 18 september ook een lekkere dag en een goede opkomst. Gisteren heb ik de tocht in een dikke twee uur gelopen. In september zal daar wel wat tijd bijkomen, afhankelijk van aandacht voor bezienswaardigheden, fotomomentjes en aantrekkelijke terrassen die we wellicht tegenkomen. Hopelijk lukt het om met een aardige groep weer wat geld op te halen voor de projecten in Afrika. Inschrijfgeld is volgens mij iets van 5 euro. Meer info via Meity Bodenstaff op facebook.

Heb ik gisteren een paar foto's gemaakt, kan ik ze nergens meer vinden. Welke verkeerde knop zou ik deze keer weer ingedrukt hebben? Dus helaas, het beeldverslag moet ik schuldig blijven.

Verder staat deze week in het teken van vergaderen en leeswerk. Het kerkelijk seizoen is nog niet helemaal begonnen, maar toch begint het alweer drukker te worden. Dingen die in de vakantie zijn blijven liggen moeten nu (weer) opgepakt worden en nieuwe activiteiten voorbereid. Nou ja, laat maar komen, de agenda is geduldig.

Vakantie betekent voor mij even afstand nemen van de telefoon, het internet en de e-mail. Wat een rust. Genietend van een minimum aan communicatiebronnen heb ik tijd voor een spannende thriller, een goed geestelijk of historisch boek, een spelletje triominos, een mooie wandeling of fietstocht en samen met Sandra genieten van interessante en soms imposante plaatsen en steden.

De afgelopen weken mochten we ons verheugen in een paar dagen Overijssel, Brussel en een week Zuid-Limburg. In Overijssel verbleven we drie nachten in hotel "De Wilmersberg" bij De Lutte. Een prachtige plek waar we genoten van de luxe, het voortreffelijke eten en de prachtige omgeving. Ook hebben we nog twee fietstochten gereden zonder nat te regenen dus wat wil je nog meer.

Na een paar dagen thuis in Dordrecht vertrokken we vervolgens voor een tweedaags bezoek aan Brussel. Onze kinderen hadden ons dit reisje cadeau gedaan voor ons 25-jarig huwelijk jubileum. Een schot in de roos. "Chateau De Limelette", ongeveer 20 kilometer buiten Brussel, bleek een prachtig oud hotel te zijn dat op een haast traditioneel engelse manier was ingericht. Brussel hebben we vol bewondering tot ons genomen. Wat een prachtige stad en eigenlijk zo dichtbij.

Na opnieuw enkele dagen thuis en een 50-jarig huwelijksfeest van mijn schoonouders was het tijd om af te reizen naar Vijlen, vlakbij Vaals. Hier ligt een klein park van Landal. Landal Reevallis ligt vrij hoog en bied een schitterend uitzicht over de lager gelegen akkers en tevens zicht op het drielandenpunt. Ook in deze week was het van alles wat, beetje wandelen, beetje cultuur snuiven (bijvoorbeeld in het Duitse Monschau) en heerlijk lezen. Een dikke thriller van Lars Kepler, een aantal hoofdstukken van Ouweneels dogmatische reeks en een boek van Philip Yancey, Waar is God goed voor?

De vakantie is voorbijgevlogen en plotseling is het weer tijd om aan het werk te gaan. Dan blijkt dat drie weken de e-mail niet openen een flinke hoeveelheid mails oplevert die doorgespit moeten worden. Er moeten nieuwe afspraken gemaakt worden. Natuurlijk is het ook de hoogste tijd om weer een blog te posten. De agenda moet bijgewerkt worden en ga zo maar door.

Vakantie is mooi, maar ook na de vakantie is er weer veel moois te beleven. Vol vertrouwen ga ik het nieuwe seizoen weer in waarbij er ongetwijfeld weer aangename en minder aangename zaken op mijn pad zullen komen. Ik probeer zoveel mogelijk positief tegen de wereld aan te kijken, al besef ik heel goed dat er heel veel zaken in de wereld zijn die verre van positief zijn (denk maar aan de honger en dorst in Afrika, de rellen in Engeland, de crisis op de geldmarkten, e.d.).

Maar toch zijn de verrassingen van iedere dag meestal de moeite waard en is er veel om dankbaar voor te zijn. Ik ben blij met vakantie, maar ik ben ook blij dat ik kan en mag werken met allerlei mensen die ik (meestal) een warm hart toedraag. Hard werken kan ook heerlijk zijn, zolang er maar tidj overblijft om te wandelen en te lezen. En natuurlijk af en toe een kortere of langere vakantie.

Als mijn voeten konden praten dan hadden ze vanmorgen waarschijnlijk gevloekt
toen ik besloot om te gaan lopen. Twee uur lang ging het eigenlijk best goed,
maar daarna ging het kaarsje langzaam uit. De verschrikkelijke pijn in mijn
voeten kreeg ik niet meer uit mijn hoofd en na een rustpauze bij Grave kreeg ik
het niet meer voor elkaar om in een normaal loopritme te komen. Na een gevecht
met mezelf besloot ik na 175 km. vierdaagse dat het mooi geweest was. Wat een
opluchting was dat. Ik hoefde niet meer verder. Jammer natuurlijk, maar vooral
een last die op dat moment van me af viel.

Ik liep een stukje door buiten de koers en plotseling kwam er een busje van de KRO voorbij. Even
verderop stopten ze en begonnen apparatuur uit te laden. Ja hoor, dat heb ik
weer, dacht ik. Ik heb de mensen vriendelijk en lachend te woord gestaan en
vervolgens gevraagd of ze ook naar Nijmegen gingen. Dat was het geval en ze
waren graag bereid om me mee te nemen. Dank mensen, dat was geweldig.

In Nijmegen heb ik eerst even heen en weer gelopen tussen de Wedren en de plek waar
later op de dag de andere lopers van de groep langs zouden komen. Vervolgens ben
ik onder een boom gaan zitten en heb afgewacht. Mijn ouders kwamen en we hebben
gezellig wat gedronken in een restaurantje. Uiteindelijk kwam de ploeg rond 3
uur binnen, moe maar voldaan. De vierdaagse van 2011 is weer verleden tijd. Over
die van 2012 ga ik me eerst nog eens ernstig bezinnen.

Alle sponsors, reuze bedankt. Ik denk dat we met alle lopers samen al rond de 2000 euro zitten,
top.

Ook alle mensen die meegeleefd hebben, heel hartelijk bedankt. Het weekend zit ik met de beentjes op de bank en daarna lekker met vakantie

De woensdag van de 4daagse is traditioneel roze gekleurd. Van roze pruiken en andersoortige hoofddeksels tot hele Nijmeegse straten die roze gekleurd zijn. De woensdag is ook de dag van Wijchen. Maar liefst tweemaal komen we daar doorheen. Eerst 's morgens vroeg om via het dorp af te buigen en via Balgoij en Niftrik een uur of drie later weer terug te zijn in WIjchen. Dan gaat het dwars door het centrum waar het altijd feestelijk is.

Aan het einde van Wijchen worden wij meestal onthaald op de gastvrijheid van Nora (mijn tante) die ons helemaal volstopt met allerlei lekkernijen. Daarna hoeven we tot aan de finish niets meer te eten. Dank je Nora voor je goede zorgen ieder jaar weer. Het is ook een moment om even bij te babbelen, dus deze stop kan wel een uurtje duren en dat gebeurde dus ook vandaag. Desondanks waren we om 2 uur weer terug op de Wedren om uit te checken.

Zo moeilijk als de tocht gisteren ging, zo 'makkelijk' ging het vandaag. ONgetwijfeld had dat ook met de temperatuur te maken die vandaag iets gunstiger was dan gisteren. Daarnaast zal het lichaam inmiddels wel gewend zijn aan de extra inspanningen. De voeten doen inmiddels lekker zeer en momenteel voelt alles stijf, maar met een beetje geluk is dat morgenochtend weer over.

Ik hoop jullie morgen na de 7heuveleweg ook weer goed nieuws te kunnen melden. Eerst maar weer slapen.

De eerste dag van de 4daagse is geheel anders verlopen dan we vantevoren hadden gedacht. In plaats van regen en lage temperaturen, scheen de zon en werd het in de loop van de dag zelfs zeer warm, vooral op plekken waar geen schaduw was, zoals de Oosterhoutse dijk tussen Oosterhout en Lent.

Al met al mochten we niet klagen, want lopen met droog weer en zon is natuurlijk veel aangenamer dan met regen lopen. Voor morgen zijn de vooruitzichten intussen ook veel beter dan eerst werd aangenomen.

In de loop van dag kwam ik we de man met de hamer tegen waardoor ik een poosje aan de kant heb moeten zitten in een extra rustpauze. Maar uiteindelijk is het helemaal gelukt vandaag. Geert Hendriks, directeur van ADRA Nederland, loopt met ons mee. Hij lijkt het aardig naar zijn zin te hebben. Patrick heeft uiteraard ook nergens last van, al oefent hij nooit vantevoren.

Nu ga ik douchen en slapen. Om 1 uur gaat de wekker weer. Tot morgen, met hopelijk meer positief nieuws.

De startbewijzen zijn binnen, het wandelfeest kan beginnen. Vanmorgen zijn we naar Nijmegen gereden om de boel te regelen en alvast een beetje sfeer te snuiven. Vandaag viel het reuze mee met de regen, dus we zien wel wat het wordt voor de rest van de week. Ik zal proberen gedurende de week korte berichtjes te plaatsen om iedereen op de hoogte te houden. Vanavond niet te laat naar bed, dan zijn we straks helemaal fit voor de start. Vanaf 04.00 uur gaan we los.

Nee, er is niets aan de hand, alles gaat prima. Vreemd eigenlijk
dat zox92n titel precies zegt wat ik bedoel, maar tegelijk iets heel anders
suggereert.

Voor Johnny Hoogerland was het bijna x91einde oefeningx92 in de
Tour de France toen hij door een auto van de Franse televisie van de weg
gereden werd. Vorig jaar was het voor mij x91einde oefeningx92 toen ik met een
scheenbeenblessure de vierdaagse moest verlaten. Gisteren heb ik echter het
oefenen bexebindigd. Het was mijn laatste wandeling voor het echte werk van
volgende week. Hopelijk zal alles goed verlopen en treden er deze keer geen
blessures op. Ik zal mijn best doen om iedereen middels de blog weer op de
hoogte te houden van de vorderingen.

Extra stimulans om de tocht uit te lopen zijn de sponsors
die het project x91water voor Afrikax92 van ADRA en IKN financieel ondersteunen. Inmiddels
is er al meer dan 500 euro aan sponsorgelden toegezegd, dus dat gaat heel goed.
Eerlijkheidshalve moet ik er wel bij vermelden dat het leeuwendeel van dat bedrag
door Patrick bij elkaar is gesprokkeld. Hartelijk dank voor ieders bijdrage en betrokkenheid.

Nog een paar dagen tot de vakantie. Ik merk dat ik er aan
toe ben. De laatste dagen raak ik sneller gexefrriteerd en reageer fel op zaken
die in mijn beleving gezeur zijn. Ook daarvoor is de vierdaagse een prachtig
fenomeen. Het kost me een week aan vakantiedagen, maar na die week is mijn
hoofd helemaal leeg en kan de echte vakantie beginnen zonder achtervolgd te
worden door werk dat nog in mijn hoofd zit.

Ik hoop op een fijne vierdaagseweek, samen met Patrick en
nog zox92n 40.000 andere wandelaars en een goed vervolg van de vakantie die er
dan nog achteraan komt. Twente, Brussel en Zuid-Limburg zijn in ieder geval
plekken waar wij ons een aantal dagen willen gaan vermaken. In die tijd zal de
frequentie van dit blog wel weer een beetje haperen, maar na de vakantie pakken
we de draad gewoon weer op.

Iedereen een mooie zomer gewenst.

Op 3 juli was het 25 jaar geleden dat Sandra en ik elkaar
het x91jax92-woord gaven. We hebben dit met de familie gevierd in huiselijke kring
en met een etentje buitenshuis. Erg gezellig en we zijn enorm verwend.
Terugkijkend zijn die jaren voorbijgevlogen. Gelukkig zijn we nog steeds blij
met elkaar en als het aan ons ligt, komen er nog een heleboel jaren bij.

Vandaag gaan we weer over tot de orde van de dag.
Huisbezoeken en een bijbelstudie. Morgen weer vergaderen en zo verder. Maar die
orde van de dag duurt nog maar enkele weken en dat is het weer tijd voor iets
dat inmiddels bijna een traditie geworden is bij Patrick en mij, de Nijmeegse
vierdaagse.

Op 19 juli hopen we weer aan de start te staan van dit
boeiende evenement. Ik ga mijn uiterste best doen om de tocht dit jaar weer uit
te lopen. Vorig jaar strandde ik helaas na de derde dag met een
scheenbeenblessure. Ook dit jaar is er weer een speciaal doel waarvoor we ons
willen inzetten, namelijk x91water voor Afrikax92. Stichtingen ADRA en IKN slaan de
handen ineen voor dit doel en hopen zoveel mogelijk geld op te halen. Patrick
en ik hopen de 200 km. van de vierdaagse uit te lopen en we hopen ook dat er
mensen zijn die ons met een bijdrage willen stimuleren om zo ver mogelijk te
komen. Elk bedrag is welkom en mag gestort worden op rekening 3314241 tnv B.
Nab, Dordrecht. Ik zorg ervoor dat het totaalbedrag aan sponsorgelden
terechtkomt bij ADRA/IKN. Alvast heel hartelijk dank voor je bijdrage.

Om zes uur gaat de wekker. Wat is dit voor waanzin? O ja, ik zou vandaag gaan wandelen. Snel opstaan dan maar, douchen, brood smeren en op de fiets. Het is al warm, dat belooft wat. Om zeven uur zit ik in de trein naar Eindhoven. Daarvandaan is het nog een dik uur met de bus naar Uden, waar mijn wandeling vandaag begint. Mijn 25 kilometer van vandaag brengen me tot in Handel, een plaats waar ik nog nooit van had gehoord. Maar gelukkig komt er wel een keer per uur een bus die de vermoeide reiziger tot het station in Helmond brengt, dus dat is mooi.

Het is warm vandaag, erg warm. Toch heb ik tijdens het lopen weer volop tijd om aan andere dingen dan de hitte te denken. Vandaag denk ik nog even terug aan gisteren. Ook toen ging de wekker al om zes uur. We hebben geholpen bij ESDA en het servicecentrum van de kerk (boekverkoop). Gisteren was namelijk de jaarlijkse open dag op het landgoed Huis ter Heide. Ieder jaar gezellig en meestal ook mooi weer. Zo ook gisteren. Bleek dat ik me zaterdag weer voor niets zorgen had gemaakt (toen kwam het water in grote hoeveelheden uit de hemel vallen). Na een langzame start kwam het aan het einde van de ochtend lekker op gang. Het doet me goed te kunnen melden dat er in ieder geval twee dozen vol van de nieuwe uitgave "Het rijk van God" zijn verkocht. Hopelijk wordt dit boek in brede kring verkocht en gelezen. Richard Rice laat een genuanceerd geluid horen in zijn boeken en daar is volgens mij grote behoefte aan in de kerk.

Dat brengt me meteen aan mijn tweede overpeinzing van vandaag. Want ik vind het toch wel erg jammer dat de kerk in de VS zo drammerig inzet op de grootschalige verspreiding van het boek "De grote strijd." Vorige week vroeg ik ernaar toen twee heren van Andrews University bij ons in de predikantenvergadering waren. Waarom dit in plaats van aandacht voor de maatschappij en de mensen daarin? Het antwoord was onthutsend eerlijk: "Het is veel makkelijker om een paar uurtjes boeken uit te delen dan om je werkelijk om mensen te bekommeren." Auw, de spijker op zijn kop.

De grote strijd is een boek van mevrouw Ellen G. White, in onze kerk gezien als een profetes. Maar, vraag ik me dan af, zij leefde in de 19e eeuw en een klein stukje 20ste eeuw. Het zou wel erg triest zijn als er sinds die tijd geen nieuwe inzichten meer zijn ontstaan. Sterker nog, Alden Thompson, een professor aan een van de adventistische instellingen in Amerika, geeft duidelijk aan dat de Grote Strijd door Ellen White zelf enkele malen is herzien. Naarmate zij ouder werd, werd de toon in het boek steeds milder. Dus ook bij haar kwam de wijsheid, berusting, acceptatie, of hoe je het maar noemen wilt, met de jaren.

Welke uitgave zal er nu verspreid gaan worden? De milde versie of de eerdere en hardere versie? Maar zelfs als de latere uitgave verspreid gaat worden, hebben we te maken met een boek dat al ruim 100 jaar oud is. Wie zit daar op te wachten? Nou, zegt men in Amerika, dit is een heel goed boek omdat hier precies in staat wat de wereld nog kan verwachten tot aan de komst van Jezus.

Dat kan wel zo zijn, maar het blijven nog steeds de denkbeelden en verwoordingen van een andere eeuw, met heel andere omgangsvormen. Bovendien geeft bijvoorbeeld Richard Rice in zijn boek "Het rijk van God" aan dat de geschiedschrijving in de Grote Strijd hier en daar van bedenkelijk niveau is. Je zou dus denken dat we anno 2011 ook wel iets anders kunnen bedenken om ons gedachtegoed te verspreiden.

Ben ik dan tegen de Grote Strijd? Ik zou niet durven. Maar door de verspreiding van een boek dat al zo oud is (de Bijbel is ook oud, maar van een nogal ander kaliber) plaats je eigenlijk de kerk ook in het verleden. We verspreiden een boodschap uit het verleden. Dat vind ik jammer, want ik denk dat we als kerk juist in het heden moeten leven.

Begrijp me goed, er zijn nog steeds mensen die door het lezen van de Grote Strijd tot geloof komen, dus het boek heeft zijn waarde. Maar er is meer. Een kerk die betrokken is bijvoorbeeld en niet alleen maar aan anderen wil vertellen wat ze moeten geloven. Hopelijk zal alle tijd, energie en de enorme hoeveelheid papier (met dito bomenkap) die nodig is om dit gigantische project te realiseren niet voor niets zijn. Ik vind het prima als mijn zorgen niet uitkomen. Mijn ongelijk zou waarschijnlijk een zegen zijn voor de kerk omdat het project dan geslaagd is.

Toch blijf ik hopen op een kerk die eigentijdser is en met beide benen in de maatschappij van vandaag verankerd is, terwijl we ook met elkaar op weg blijven naar een prachtige toekomst.

Het is mooi geweest voor vandaag. De hitte eist zijn tol, ik ga naar huis. Lekker Philip Yancey lezen in de trein, heerlijk.

De afgelopen dagen waren zowel wonderlijk als vermakelijk. In
de eerste plaats had ik me dit jaar voorgenomen om de Antillenrally te
bezoeken. Met twee gemeenten waar veel mensen komen uit Curaxe7ao en Aruba en
omgeving vond ik dat het niet meer dan logisch was om eens bij een evenement te
kijken dat door en voor deze doelgroep wordt georganiseerd. Dus reisde ik op
sabbatmorgen af naar Zoetermeer. Ik werd niet teleurgesteld. Het ochtendprogramma
bestond uit veel zang, een prima interactief programma onder leiding van
collega Rudy Dingjan, een poging tot samenwerken door met elkaar letterlijk een
brug te bouwen en die tussen twee paden te verbinden. Vervolgens de predikatie
die het thema van de dag prima samenpakte. De spreker riep de kerkleden op om
muren af te breken en bruggen te bouwen. Niet teveel blijven hangen in de
regeltjes, maar relaties aangaan, mensen bij Jezus brengen. De relationele en
betrokken kerk kwam goed tevoorschijn uit zijn betoog. Ik was er blij mee en
eerlijk gezegd aangenaam verrast. Helaas moest ik na het ochtendprogramma (dat
tot half drie duurde) weg, maar niet voordat ik was voorzien van een maaltijd
met toetje, waarvoor dank.

Via Dordrecht ging het door naar Eindhoven waar we mochten
aanschuiven voor een 12,5 jarig huwelijk. De echtelieden wilden hun
huwelijksbeloften vernieuwen en daar kwam ik weer mooi van pas. Ook hier was
het eten overheerlijk. Overigens was dit al de tweede dag met een overdaad aan
voedsel aangezien we op vrijdag de verjaardag van schoonmama gevierd hadden. Daar
was heerlijk Indisch gekookt en dan wordt er meestal meer dan een keer
opgeschept.

Op zondag mocht ik in de ochtend een halfuurtje aanzitten
bij het Algemeen Kerkbestuur samen met Joanne van de ESDA. Zij hield een
presentatie over ESDA en de nieuwe cursussen die uitgegeven zijn of in
ontwikkeling. Ik mocht een paar woorden zeggen over het werk van de adviesraad
voor ESDA.

In de middag was er een dienst in Zeist waarbij een
gewaardeerd collega met emeritaat (pensioen) ging. Geheel in zijn eigen stijl
werd het een unieke en af en toe hilarische dienst. Hij blijft trouwens nog een
dag of twee in de week werken, maar officieel is het emeritaat nu ingegaan.

Op maandag mocht ik opnieuw naar Huis ter Heide voor een
predikantenvergadering. Voor deze gelegenheid waren er twee heren uit de VS
aanwezig, Gary Hopkins en Duane McBride. Deze zestigers bewezen dat zij midden
in de maatschappij staan en de relationele kerk volledig omarmd hebben. Interessant
om te zien dat de leiding van de Generale Conferentie een beetje blijft hangen
in het gegeven van geloven en je daarnaar gedragen, terwijl het element van
community, gemeenschap onderbelicht blijft. Gaat het erom dat we alle regels
uit ons hoofd kennen of is het belangrijker dat we aardige mensen zijn? De praktijk
leert dat mensen de kerk de rug toekeren als de mensen in de kerk niet vriendelijk
zijn. Omgang met elkaar lijkt tegenwoordig in bepaalde opzichten belangrijker
dan een juiste leer. Uiteraard hoeven we heus niet in te boeten aan principes,
maar we kunnen wel veel meer doen aan de omgang met elkaar en met de mensen
buiten de kerk. Een vriendelijke kerk worden, dat is waar het om gaat. Een kerk
die een verschil maakt in de stad of het dorp waar hij staat. Een mooie en
waardevolle dag.

Vanuit Huis ter Heide terug naar de nuchtere wereld van
benoemingen. Eerst in Eindhoven. Later deze week in Nijmegen en ook in Tilburg
zijn we bezig. Hopelijk kan ik binnenkort al die verschillende namen en
functionarissen nog uit elkaar houden.

Ik mag me tegenwoordig ook mentor noemen. Het werk met
collega Silbert, die de komende twee jaar met mij zal samenwerken als predikant
in opleiding (proponent), bevalt tot nu toe uitstekend. Gelukkig houdt hij van
lachen, dat maakt het leven sowieso al een stuk plezieriger. Misschien moeten
we ook in de kerk eens leren een beetje meer te lachen en wat minder op elkaars
onhebbelijke kanten te letten. Dan wordt de kerk vanzelf een (nog) prettige(r)
plek om samen te komen.