Als mijn voeten konden praten dan hadden ze vanmorgen waarschijnlijk gevloekt
toen ik besloot om te gaan lopen. Twee uur lang ging het eigenlijk best goed,
maar daarna ging het kaarsje langzaam uit. De verschrikkelijke pijn in mijn
voeten kreeg ik niet meer uit mijn hoofd en na een rustpauze bij Grave kreeg ik
het niet meer voor elkaar om in een normaal loopritme te komen. Na een gevecht
met mezelf besloot ik na 175 km. vierdaagse dat het mooi geweest was. Wat een
opluchting was dat. Ik hoefde niet meer verder. Jammer natuurlijk, maar vooral
een last die op dat moment van me af viel.

Ik liep een stukje door buiten de koers en plotseling kwam er een busje van de KRO voorbij. Even
verderop stopten ze en begonnen apparatuur uit te laden. Ja hoor, dat heb ik
weer, dacht ik. Ik heb de mensen vriendelijk en lachend te woord gestaan en
vervolgens gevraagd of ze ook naar Nijmegen gingen. Dat was het geval en ze
waren graag bereid om me mee te nemen. Dank mensen, dat was geweldig.

In Nijmegen heb ik eerst even heen en weer gelopen tussen de Wedren en de plek waar
later op de dag de andere lopers van de groep langs zouden komen. Vervolgens ben
ik onder een boom gaan zitten en heb afgewacht. Mijn ouders kwamen en we hebben
gezellig wat gedronken in een restaurantje. Uiteindelijk kwam de ploeg rond 3
uur binnen, moe maar voldaan. De vierdaagse van 2011 is weer verleden tijd. Over
die van 2012 ga ik me eerst nog eens ernstig bezinnen.

Alle sponsors, reuze bedankt. Ik denk dat we met alle lopers samen al rond de 2000 euro zitten,
top.

Ook alle mensen die meegeleefd hebben, heel hartelijk bedankt. Het weekend zit ik met de beentjes op de bank en daarna lekker met vakantie